Իմ անունը Ուրիշ է, և ինձ թվում է՝ ես այլասերված եմ

Իմ անունը Ուրիշ է, և ինձ թվում է՝ ես այլասերված եմ

1744
Կիսվել
Ես Ուրիշն եմ։ Եթե անկեղծ, ես հենց այն սուբյեկտն եմ, ում մասին խոսում են անթաքույց զզվանքով, տղաները արգելում են իրենց մատղաշ քույրերին շփվել ինձ հետ։ Ես երբ դուրս եմ գալիս մեր՝ շան հոտ ունեցող շքամութքից, դիմացի շենքի այգու կիսաքանդ կանաչ նստարանին նստած անատամ պառավները հինգ մատով ինչ-որ ժեստ են թողնում հետևիցս։ Պատճառները կարող են շատ լինել։ Նախ կարծում եմ՝ հիմնական պատճառը աներևակայելի սահմաններ անցած ցինիզմս է, հետո, երևի, մի քիչ էլ կռվարար բանվորությունս, հատկապես երբ ընկնում եմ դանդաղամիտ ու մազմզոտ ալկոհոլիկ ընկերոջս խելքին, լակում եմ ամենավերջին սրիկայի պես ու գալիս եմ հենց շքամութքի դիամցի այգում՝ երեխաների համար նախատեսված խաղահրապարկում, հետ եմ տալիս ստամոքսիս կանաչ պարունակությունը, որից ծխի քուլաներ են դուրս գալիս։ Մեծ հաշվով այդքան էլ վատ բան չեմ անում, այդ պառավների կատուները կուշտ-կուշտ ուտում են։
Պատճառներից մյուսն ու ամենաանուղղելին, թերևս, կապված է անդրավարտիքիս մեջ գտնվող ու միշտ ձախ թեքված երկրորդ ուղեղիս հետ։ Ընդհանրապես, ինձ թվում է՝ ես այլասերված եմ։ Այդպես է մտածում նաև իմ հարևանուհին՝ բանասիրական գիտությունների թեկնածու, բալզակյան տարիքի շեմը հատած ու երկրորդ ուղեղիս մասին ծածուկ մտածող, օպտիկական ակնոցներով ու ահռելի մեծ կրծքերով դասախոսը, ով բացի նրանից, որ Լոմսվորդում է դասավնդում, նաև անչափահաս աղջիկների խմբակ ունի։ Իսկ ի՞նչ խմբակ։ Իհարկե լեզվի ու գրականության պարապունքների, իսկ դուք ի՞նչ մտածեցիք, գրողը տանի։
Էդ դպրոցականը աղջիկը տասնվեց տարեկան էր, բայց արդեն այնպես էր հասել, որ պտուղը շողշողում էր ծառի ծայրին։ Մի քանի անմիտ պատրվակով մտա դասախոսիս բնակարան։ Վերջին ամենաանմիտ պատճառը դասականներից ինչ-որ մեկի գիրքն էի ուզում (թե ես երբ եմ կարդում դասականներին, դրանց մերը…), աղջիկների խումբը գլուխները կախած մեծ տետրերի առաջ վարժություններ էին լուծում։ Ահա՜, բռնեցի նրա հայացքը։ Այն հայացքը, որը չես կարող շփոթել ոչ մի ուրիշ հետ։
Անկեղծ, եթե նա այքան շատ պոռնոգրաֆիական ֆիլմեր ուսումնասիրած չլիներ, չէր կարող այդպիսի մանրամասներ իմանալ։ Շենքի կտուրում  էինք։
—Եկ խաղ խաղանք, — փորձում էի օգտագործել թերևս անթերի աշխատող մանևրներս։
—Ի՞նչ խաղ։
—Ռիսկ ու անկեղծություն։
—Լա՜վ։
Ժպիտ. նրա այս ժպիտը միայն հերիք է, որ ոտքերիս արանքում եղանակային փոփոխություններ տեղի ունենան։
—Առաջինը դու ընտրիր, փոքրի՛կ։
—Անկեղծությունը։
—Հըըըմ, լա՜վ։ Ի՞նչ է քո համար ամենակարևորը տղաների մեջ։
—Առնանդամի չափը։
Կոկորդս չորացավ, ոտքերս լայն բացեցի, քիպ տաբատս խանգարում էր հրեշիս։
—Հիմա դու ընտրիր, Ուրի՛շ։
—Ռիսկ։
—Հենց հիմա դուրս հանիր…
Հետո այս պատմությունը այլ կերպ էր պատմվել հարևանուհուս՝ Լոմսվորդի դասախոսին։ Էլ չհանդիպեցինք, որովհետև վախենում էի այդ նիմֆոմանուհու տարիքից։
Իմ անունը Ուրիշ է, և ինձ թվում է ես այլասերված եմ։

 

11․12․2011

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանություն