Ժակ Ռուբո. բանաստեղծություններ

Ժակ Ռուբո. բանաստեղծություններ

348
Կիսվել
Շոգենավը
Շոգենավը ելավ հինգերորդ հարկ ու գոռաց.
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
Լուսինը չպատասխանեց
Շոգենավը ելավ վեցերորդ հարկ ու գոռաց.
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
Լուսինը չպատասխանեց
Շոգենավը ելավ իններորդ հարկ ու գոռաց.
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
Լուսինը չպատասխանեց
Շոեգնավերը չեն ելնում հարկերով
Շոգենավերը գնում են ծովերով ու օվկիանոսներով
Նրանք գնում են ծովերի վրայով ու գոռում
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ, տո՜ւո՜ւտ
Իսկ լուսինը նրանց չի պատասխանում:
ԻՆքնություն
Ո՞րը կլիներ ինքնությունը քո, քո մահվան:
Դու, կասեն ոմանք, գերեզմանն ես ու դրա միջինը,
ու գերեզմանաքարը` քո անվան հետ:
բայց դա այլ բան չէ, քան ասելը, թե.
ողջ ժամանակ դու այդ մարմինն էիր `հագնված կամ ոչ,
այդ մարմինը, որի մեջ միտքդ էր բնակվում (կամ հոգիդ)
ու այդ մարմինը ևս կրում էր այդ անունը` քոնը:
ինքնությունն աշխարհում լինում է միայն այդ հարանմանությամբ
դու, պիտի ասեն այլք, այնպիսին ես, ինչպիսին որ վերականգնվում ես
նրանց հիշողության մեջ, եթե նրանք հիշում են, նրանք, որ
մեզ ճանաչել են թեկուզ մի պահ
այդպիսին կլինեիր, բայց մասնատված, փոփոխուն, հակասական,
կախյալ, խավարումներով
ու երբ ամեն մեկը նրանցից մեռնի, դու էլ չես լինի:
և հավանաբար, այստեղ էլ, վերապրելու գաղափարը
փոխ է վերցնում քո կյանքի աշխարհի բնութագծերը:
բայց իմ դեպքում լրիվ տարբեր է.
ամեն անգամ, երբ մտածում եմ քեզ,
դու դադարում ես լինելուց:
Թարգմանիչ՝ Գառնիկ Մելքոնյան

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանություն

Կիսվել
Նախորդ հոդվածը«Կտոր մը երկինք» ֆիլմը
Հաջորդ հոդվածըՕրվա երգը. Ռուբեն Հախվերդյան- Ծեր Գնչուհին
ԵՊՀ հայ բանասիրության ֆակուլտետի ուսանողուհի՝ մասնագիտացված կրթության կազմակերպման ոլորտում: Սիրում է լավ երաժշտություն, անկեղծ շփում, ընթերացանություն: Կայքում զբաղվում է «Մշակույթի հետքերով» բաժնի ղեկավարմամբ: