«Տատիկը»․ Ժերար դը Ներվալ

«Տատիկը»․ Ժերար դը Ներվալ

230
Կիսվել
Երեք տարի է ահա, որ իմ տատիկը չկա,
Բարի՜, բարի՜ տատիկս: Երբ նրան հող դրեցին,
Արտասվեցին բոլորը՝ ծնող, ծանոթ, դրացի,
Անխառն ու խոր մի վշտով ողբացին մահը նրա:
Տանը միայն ես էի շրջում շշմած, քան տխուր:
Եվ քանի որ հեռու չէր նրա դագաղը ինձնից,
Մեկը նույնիսկ կշտամբեց, թե անարցունք ու անճիչ
Նայում եմ այդ բոլորին, չզգալով սուգն ընդհանուր:
Շա՛տ շուտ, շա՛տ շուտ չքացավ մարդկանց վիշտը աղմկոտ.
Երեք տարի շարունակ խռովքներ խոր ու տարբեր՝
Պատուհասներ, բարիքներ ու բազմամբոխ հուզումներ,
Սրտերի մեջ ջնջեցին և տարան հուշ ու կարոտ:
Ե՛ս եմ հիշում լոկ նրան և մերթ լալի՜ս իր վրա:
Տարեց-տարի, օրավուր քաղելով ուժ ու ավյուն,
Ինչպես ծառի կեղևում փորագրված մի անուն,
Ավելի է խորանում հին հիշատակը նրա:
Թարգմանությունը՝ Ա. Ալիքյանի
Նյութի աղբյուրը՝ www.tarntercum.ru

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանություն