Սլավիկ Չիլոյան․ բանաստեղծություններ

Սլավիկ Չիլոյան․ բանաստեղծություններ

304
Կիսվել
Գիտենք, գոնե,
որ մեր մխիթարությունը
խաղի մեջ է,
տանենք, թե տարվենք:
Եվ ամեն մեկս
մի անուն շալակած,
երերալով
հազիվ քայլում ենք,
բայց խլացնում,
կոկորդ ենք պատռում,
թե՝ բեռներս թեթև է:
Լավ է շալակել
մի մեծ երկրագունդ,
քան թե ծնվել
ոչ թե հասարակ,
այլ հատուկ անուն.
գալով ինձ-
Ադամ եմ
***
Եթե աշխարհի բոլոր ծառերը
միանային իրար,
ինչպիսի մեծ մի ծառ կլիներ:
Եթե աշխարհի բոլոր կացինները
միանային իրար,
Ինչպիսի մեծ մի կացին կլիներ:
եթե աշխարհի այդ մեծ կացնով
խփեին աշխարհի այդ մեծ ծառին
ու ծառը կտրվեր,
ընկներ ջրի մեջ,
ինչպիսի մեծ չլմփոց կլիներ:
***
Նա օղի է խմել
ու գրել
հետո հոգնել է գրելուց
հորանջել.
նորից օղի է խմել
ու հոգնել
հետո հոգնել է խմելուց.
նա երբեք լաց չի եղել
որովհետև
չի զսպել իր արցունքները.
նա նկարել է հետո
հետո նկարելուց հոգնել
նա նկարվել է
ինչպես նկարվել են մարդիկ
նա անգամ նկարվել է մերկ
որովհետև դա շատ հետաքրքիր է.
նա խելագարվել է հոգնելուց
ու հոգնել է խելագարներից.
հետո հոգնել է
որ միայն մարդ է ինքը
նա
նա
նա
դե այսքանը ձեզ պատիժ
հույս
ապավեն
ինչ
ինչ
ինչ…
***
Կյանքը ծխախոտ է,
մարդը` թունդ ծխող.
միայն նրանից հեռանալիս է
երևում նրա
ավելորդությունը,
իսկ ծխախոտի դեմ պայքարող
միակ ու հիանալի բժիշկը
խաչվելով անգամ
չփրկեց մեզ,
որովհետև
կյանքը ծխախոտ է,
մարդը` թունդ ծխող,
իսկ այս աշխարհում
ամենաքաղցր բանը
թույնն է,
երբ այն տրվում է
մանր դոզաներով:

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանություն